In Regelland kost een reparatie van 600 euro 6000 euro. Voor wie is de winst?

De Volkskrant berekende een dezer dagen dat 90% van de door de NAM betaalde vergoedingen voor schade aan woningen tengevolge van gaswinning naar experts gaat, en slechts 10% naar daadwerkelijk herstel. Hoe zou het nu toch komen dat dit helemaal niet verbaast? Simpel, het is de tendens. Weliswaar is deze extreem maar uitzonderlijk is hij niet. Door en met de Nederlandse regulatureluur gaat er steeds meer geld naar degenen die 'het regelen' en steeds minder geld naar degenen die met hetgeen geregeld is of geregeld zou moeten worden direct te maken hebben. Onderwijs, zorg, sociale diensten, het is steeds hetzelfde verhaal. Nederland kent een diensteneconomie. Mooi. Maar als die diensten verricht worden omwille van de diensten en niet omwille van de zaak, loopt er iets radicaal fout.

Er loopt iets radicaal fout, al een hele tijd. Een kind ziet het. Maar we gaan gewoon door. Ooit regelden we zaken, nu regelen we de regels van de regelaars die de regels van andere regelaars die weer regels van hun voorgangers geregeld hebben - met totale ontregeling en onbetaalbare kosten tot gevolg.

Een voorbeeld uit het onderwijs? Per faculteit of zelfs opleiding worden er steeds meer mensen aangesteld die de centrale directieven in goede banen moeten leiden. Roosters bijvoorbeeld. Eerst worden mensen dus gecentraliseerd (1 dienst) en vervolgens worden er op lager niveau weer mensen aangesteld om die centralisatie in goede banen te leiden. Tel uit je verlies...

Protocoleutentaal

One size (NEVER) fits all. Xedule & de volgelingen van Procrustes

Afgelopen jaar hoorde ik sommige collega's, managers, al regelmatig klagen over iets dat Xedule heet. Ik hoorde het aan, haalde verder mijn schouders op. Ik had er niets mee te maken en interessant klonk het evenmin. Iets van een nieuw systeem om te roosteren en werkverdelingen te maken. Het zal wel. Het lijkt wel of er iedere twee jaar of zo iets nieuws in deze richting bedacht wordt. Nu dus weer Xedule.

Maar vorige week kwam Xedule opeens mijn wereld binnen. Ik was in het buitenland en kreeg ongeruste mails van studenten en collega's over het rooster van het volgende blok. Een groep studenten had drie tussenuren, een docent op drie verschillende dagen 1 les. Lekker! En het ergste van al was dat tegelijkertijd meegedeeld werd dat er geen conceptroosters meer gemaakt werden. Dit was het! Slikken of stikken.
De lieve ziel op onze faculteit die voor deze ellende de vraagbaak (niet de verantwoordelijke persoon) is, kan wel iets veranderen maar moet daartoe een formulier invullen dat ondertekend moet worden door... Nou ja, je begrijpt wel. Gekkenwerk dus.
Vandaar dat ik me gisteren toch maar even in Xedule verdiept heb, zowel wat daarover op ons Wereldwijdewaanzin als op de Hu-site te vinden is. In twee woorden samengevat: verkooppraatjes en projectleidersgekwaak (lees zelf maar!) ofwel:

Xedule is een perfect systeem dat met een paar drukken op de knop de volledige 'onderwijslogistieke keten' op orde brengt. Iedereen gelukkig!

Niet dus.

Mentale scheet bij Amsterdam cs

Leuk bedacht, niet goed nagedacht.
Regels zonder mogelijkheid tot handhaving zijn mentale scheten

Grabbelariteyt of: het klopt gewoon niet

Eerlijk gezegd loop ik al twee dagen na te denken over het feit dat Geri Bonhof bij haar afscheid vorig jaar een jaarsalaris meenam en dat dit voorgesteld werd als een vorm van edelmoedigheid. Ze had immers recht op anderhalf jaar. Zou ik rustig kunnen slapen als ik in haar pyjama lag?

Nou breekt mijn klomp: 182.900 afscheidspremie voor Geri Bonhof

Begrijp er niets meer van, echt niets.
Gaf gisteren les onderzoeksjournalistiek aan een groep universitaire studenten. Vertelde over Watergate, Lockheed, Bonnetjesaffaire, misbruik katholieke kerk en ander maatschappelijk gedoe waarbij journalisten betrokken waren. Vertelde ook dat onderzoeksjournalistiek in de jaren '80 en '90 van de vorige eeuw uit de gratie was geraakt maar tegenwoordig weer 'in' is - en waarom dat zo is. Ook vertelde ik hoe belangrijk onderzoeksjournalistiek is voor de open samenleving. Terwijl ik dit deed zag ik op mijn laptop een bericht binnenkomen. Het was 12.03 u om precies te zijn. Ik bekeek het eerst met een scheef, toen met een, vervolgens twee rechte ogen, legde uiteindelijk de les stil en las:

Beste collega, Fijn dat je doorgaat met diverse zaken aan de kaak te stellen binnen de HU [ik had die ochtend net een overzicht gestuurd van enkele nieuwe berichten die ik afgelopen weekend op dit blog had gezet]. Mij kwam in de zomervakantie ter ore dat Mevr. Bonhof 182.000 euro had meegekregen bij haar vertrek. Waarom eigenlijk?

Daar zijn we weer... Met een dilemma

Nee, protocolitis is nog niet dood. Verre van eigenlijk. Het was zomer, ik had er even geen zin meer in, ben niet bepaald optimistisch over het effect van een blog als dit - of welk ander verzet tegen de huidige regeltjeswaanzin dan ook. Maar opgeven is geen optie.
Doorgaan brengt wel een dilemma met zich mee. Dat is niet zozeer dat ik er welhaast zeker van ben dat ik de strijd niet kan winnen als wel dat ik het plezier van het groeiend aantal jonge collega's niet wil vergallen. In feite is mijn boodschap dat ze een prachtige baan hebben in een slechte organisatie en dat de kans dat die organisatie binnen afzienbare tijd zal verbeteren, niet groot is. Dat is geen vrolijke boodschap. Moet ik hem daarom maar inslikken? Of moet ik hem juist extra luid verkondigen in de hoop dat...
Ingewikkeld.
Dit dilemma ligt in dezelfde lijn als het verwijt

De examencommissie(s)... pfff

Eigenlijk begonnen mijn ergernis over de oprukkende protocolitis in het onderwijs met de examencommissie. Dat is nu alweer meer dan twee jaar geleden. Ik schreef daarover onder meer in De Groene Amsterdammer, Trajectum, Villamedia en elders. Enkele van die stukken staan ook op dit blog. Sindsdien heb ik in het openbaar over de EC mijn mond gehouden. Mijn kritiek leverde te veel gezeur, boze gezichten en geruzie op. Rustig tussen de EC en mij werd het echter niet, niet in concreto en niet in abstracto. Ik bedoel: er waren voortdurend aanvarinkjes en mijn theoretische weerzin tegen de 'filosofie' van de zittende EC('s), althans aan de FCJ, groeide met de dag. Een mailtje van een student enkele dagen geleden, het is nu begin september 2016, maakt dat ik denk dat het tijd wordt een en ander opnieuw op te schrijven.

Niettemin wil ik voorop stellen dat ik een groot voorstander ben van een examencommissie. Zo'n commissie is nodig omdat controle nodig is, omdat zij iedereen scherp houdt en omdat er in het verleden ('Inhollandsyndroom') dingen gebeurd zijn die nooit hadden mogen gebeuren en niet nogmaals mogen gebeuren. Mede ter voorkoming daarvan is de EC. Een EC is dus goed. Maar...

1. Voorbeelden en concrete gevallen

1. Ik schaam me 
2. Bestolen, geen examen
3. Niet de schuld, wel de straf

2. Vertrouwen versus wantrouwen
3. Wie controleert de controleurs?

(klik op de link voor meer)

Vertrouwen of wantrouwen. Waar ligt de klemtoon?

Een refrein van dit blog is dat de protocollenziekte ofwel protocolitis niet alleen het onderwijs geïnfecteerd heeft. Heel de samenleving is er van doordrongen. Vandaar hier eerst een voorbeeld uit een andere sector.

Vorig voorjaar kwam een groot aantal huisartsen in verzet tegen de toenemende zorgbureaucratie. Zij verenigden zich onder de noemer ‘het roer gaat om’ en kregen in zeer korte tijd de steun van zo’n achtduizend (van de ca. 8700) collega’s. Hierop publiceerde men in oktober van hetzelfde jaar (2015) in samenwerking met onder meer zorgverzekeraars, toezichthouders en overheid (die het dus blijkbaar met de huisartsen eens waren) onder precies deze titel een schrijven. Daarin werd gesproken van vermindering van administratieve belasting en afschaffing van zowel regels als formulieren. Tegelijkertijd werd gesteld dat ‘administratieve verplichtingen tot op zekere hoogte onvermijdelijk’ zijn en bijdragen aan een betere zorg.

Het is ’t dilemma in een notendop:

Examencommissiegedoe 1: Ik schaam me

Onderstaande schreef ik in sept. 2015 n.a.v. gedoe rond een negatief studieadvies aan mijn dochter. Ik publiceerde het niet. Te dichtbij. Nu kan publicatie wel, denk ik. 

Er hoort overigens wel een naschrift bij dit stukje, namelijk dat mijn dochter eind oktober 2015 alsnog te horen kreeg dat het negatief studieadvies ingetrokken was en dat zij verder mocht studeren. Over de achtergrond van deze plotselinge verandering van inzicht bij de EC wil ik het hier niet hebben, te ingewikkeld. Mijn dochter was toen echter al zo gemangeld, bovendien was het jaar al zo ver gevorderd dat ze er de moed niet toe had. Ze gaat de studie nu dit jaar (2016-17) vervolgen. Pijnlijk was ook nog dat zij door al dat intrekken en weer toestaan een boete kreeg van DUO, o.m. vanwege de OV-kaart. Het maakte dat ik me nog meer schaam. We zijn zo onzorgvuldig met de jonge mensen die aan ons zijn toevertrouwd. Als het je eigen dochter betreft, voel je dat tot in je botten.  
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
Mijn jongste dochter is mijn pijnappel. Op school wilde ze niet echt vooruit. In haar puberteit deed ze ongeveer alles wat je als vader liever zou willen voorkomen. Met hangen en wurgen maakte ze uiteindelijk een MBO-opleiding af. Daarna ging ze een tijd ‘in de paarden’. Daar is ze goed in. Maar bevredigen deed het haar niet. Ze was ondertussen 22, een mooie, jonge, woelige vrouw die de gekke haren van de jonge jaren stukje bij beetje afgeknipt had. Ze wilde meer. Dat maakte me vrolijk. Dat was ook wat ik haar altijd had voorgehouden. Wil meer. Doe. Niet bij de pakken neerzitten. Uiteindelijk besloot ze een opleiding te volgen aan dezelfde faculteit waar ik werkzaam ben, die van Communicatie en Journalistiek aan de Hogeschool van Utrecht. Ik vond het wel lastig, mijn dochter zo dichtbij. Maar ook leuk.