Het misverstand van de verlofkaart. Een mooi voorbeeld van de kloof tussen management en werkvloer

Op een recente studiedag vernam ik voor het eerst dat er aan de HU zoiets als een verlof- of vakantiekaart bestaat. Die 'kaart' is een excellsheet, zo ontdekte ik na enig gezoek, waarin je geacht wordt het aantal vakantiedagen te registreren. Navraag bij de betreffende dienst leverde de volgende informatie op. Ik citeer: 'regelgeving over vakantierechten en de opname van verlof is vastgelegd in de cao-hbo, hoofdstuk J Werk, verlof en buitengewoon verlof. Om het verlof te registeren maakt de HU gebruik van de vakantiekaart, ook wel verlofkaart genoemd. Deze Excel documenten zijn niet bedoeld voor werktijdenregistratie, maar uitsluitend om de werk- en vakantiedagen te registreren, zodat het (resterende) recht op vakantie duidelijk is.'

Niets op tegen, zou je op het eerste gezicht zeggen, temeer niet omdat

Stap voor stap. Schoppen tegen de schenen van het protocolitismonster

Hulp gevraagd. Zie aan het eind van dit stukje

Afgelopen week was het weer zover. Een paar keer zelfs. Terwijl ik werk aan een boekje waarin ik probeer achtergronden en structuur van het fenomeen protocolitis bloot te leggen (laat ik eerlijk zijn, dat valt niet mee), werd ik gestoord door protocoleutische waanzinnen. De laatste hiervan waren een oproep om komende week evaluaties af te nemen en onduidelijkheden in het plagiaatscontrolesysteem Ephorus.

In het eerste geval is niet alleen nauwelijks duidelijk hoe dat evaluatiesysteem werkt maar, erger nog, is het onzinnig om een evaluatie in de lessen voor te stellen als er geen lessen meer zijn. We zitten op dit moment, vierde week van januari 2018, immers in week 9 van het onderwijs. Dan zijn er (bijna) geen lessen meer. Wie bedenkt dan om docenten het volgende mailtje te sturen?

Happy (als we het jaartal temidden van alle papier nog kunnen vinden) 2018

Zinloze beoordelingsgesprekken

Weinig exercities zijn zo zinloos als die zogenoemde RGW-gesprekken. Ik heb daar op deze plek al vaker over geschreven en in het manuscript van het boekje dat ik op dit moment over Protocolitis in het algemeen en de HU in het bijzonder aan het schrijven ben, staat daarover het volgende:

Een fraai voorbeeld van systeemdwang zijn de zogenoemde RGW-gesprekken, dat wil zeggen

Vandaag (16 nov. 2017) de GGZ, morgen wij?

Vervang patiënt door student & zorg door onderwijs

Prolegomena protocoleutica: het Departement van Omhaal (volgens Dickens)

Tegenwoordig ligt de Bierkaai in Utrecht

Conflictje - ofwel de nieuwe objectiviteit in het onderwijs

Collega Ad Franzen schreef onderstaand dialoogje over het, wat hij noemt, 'afschuwelijke fenomeen, dat ik tegenwoordig de opdrachten van de klassen van mijn collega moet nakijken en omgekeerd. Mijn managers zeggen ‘tja, het is hogeschoolbeleid’. Ik kan het echter nergens zwart op wit terug vinden.'

W: Ha Roestberg, goed dat ik je zie, heb je even tijd?

R: Nou, vijf minuten dan. Is het dringend?

W: Van teamleider Henk hoorde ik,

Wat iedereen (en vooral alle managers, regelaars en anderen die buiten het daadwerkelijk proces staan) MOET lezen

Ter afsluiting van een jaar activiteiten rond het tienjarig bestaan van de Stichting Beroepseer verscheen onlangs een bundel met artikelen, interviews en meer. De bundel staat hier. Maar voor wie geen tijd heeft het geheel te lezen, hier een paar citaten, na de inhoudsopgave.

• In Nederland is al decennia lang sprake van een enorme geringschatting van de deskundigheid op de werkvloer.

Hetzelfde liedje... Zorgprotocollen

In De Groene Amsterdammer van 7 december 2016 stond een artikel dat moeiteloos van toepassing is op tal van Nederlandse instellingen, ook de HU. Het gaat over de bewaking van zorgkwaliteit in ziekenhuizen. Een paar citaten:

Ziekenhuizen moeten een pijnbeleid en bijhorende pijnprotocollen opstellen. En daarvoor moet de verpleegkundige bij iedere patiënt drie keer per dag een pijnscore meten. ‘Ik heb patiënten die drie weken lang op de afdeling liggen bij wie ik drie weken lang, drie keer per dag een 0 opmeet’, vertelt een verpleegkundige. ‘Pijn is zo’n wezenlijk onderdeel van ons werk dat ik heus wel weet wie pijn lijdt. Als ik naar huis fiets,